]]>
>"brakowało jej większości skóry"
Witaj z powrotem Adachi Shai.
W każdym wypadku, wracając do samego KP. Jest to dosyć chaotycznie napisane pod względem formy przekazu - ale na szczęście pozostaje zrozumiałe. RP samo w sobie raczej skupia się na krótszych formach wypowiedzi, więc nie jest to problem.
Sam pomysł na postać jest ciekawy, zapewne można go dostosować do wymogów systemu RPG bez większych problemów przy odrobinie pomyślunku. Nie widzę zatem powodów żeby dać głos inny niż pozytywny.
Statystyki: autor: Samus — 10 maja 2026, 23:31
]]>
Statystyki: autor: Kamyllon Starr — 10 maja 2026, 23:04
]]>
Zachęcamy wszystkich członków Akademii do wyrażenia swoich opinii na temat ocenianego podania.
Statystyki: autor: Rada Jedi — 10 maja 2026, 22:36
]]>
b. Wiek: 18
c. Krótki opis własnej osoby: Jestem aktualnie bezrobotny straciłem dzisiaj prace, lubie gotować wsumie to mój zawód, nwm iteresuje się pisaniem historii bo sam coś powoli zaczynam swojego i wsumie to lubię gry souls like bo jestem masochistą i powoli próbuje uczyć się rysować
d. Doświadczenie z RP: średnie doświadczenie za dużo nie grałem w takie większe ale brałem udział w takich mniejszych discordowych RP i dużo też gram w gry RPG i umiem wczuć się w postać
- Karta postaci
a. Imię: Gronhug Hazling
b. Wiek: 31
c. Pochodzenie: Lothal
d. Rasa: Devaronian
e. Opis wyglądu: Skóra całkiwicie popażona, posiada szkielet wspomagający ruch, który wzmacnia jego ciało do stanu normalnej osoby i stabilizuje poruszanie się. W obrębie głowy znajduje się zrekonstruowana czaszka z umieszczonym centralnym komputerem, odpowiedzialnym za kontrolę wszystkich systemów wspomagających. Ruch szczęki wspierany jest przez mechanizm, który umożliwia mu poruszanie szczęką. Ze względu na uszkodzenie części mózgu odpowiadającej za mowę, posiada wszczepiony moduł droida, który przetwarza impulsy nerwowe w mowę przez zmodyfikowane struny głosowe które umożliwiają mu mowę ale przez to mówi 1:1 jak droid. Całość jego ciała oraz mechanizmów ukryta jest pod opancerzeniem stylizowanym na droida HK-50, które maskuje jego wygląd i chroni wewnętrzne systemy.
f. Przeszłość postaci: Gronhug był osobą napędzaną chciwością. Zawsze szukał łatwego i szybkiego zarobku oraz nie ufał innym. Został łowcą nagród w wieku nastoletnim i był nim do 27 roku życia. Nie obchodziło go, dla kogo pracuje, co kradnie lub kogo musi zabić, był wypełniony chciwością i pragnieniem o coraz to większy zarobek, nawet jeśli go nie potrzebował. Zawsze pracował sam, do momentu, kiedy wpadł na pomysł przyłączania się do zleceń, które miały być wykonywane grupowo. Jego plan był prosty, zabić innych najemników, żeby wyłudzić od zleceniodawcy większy zarobek. Tylko dlatego, bo on jako jedyny uszedł z życiem. Zawsze po wytłumaczeniu śmierci swojej grupy dodawał prześmiewczo, że to ''ryzyko zawodowe''. I tak, gdy nadarzała się okazja, to pozbywał się wszystkich ze swojej grupy, czysto dla pieniędzy. Upewniał się kilka razy, czy na pewno nie żyją, żeby nie zostawiać dowodów. Podczas jednego zlecenia jednak pozostawił jednego towarzysza żywego, ale ciężko rannego, miał pewność, że się wykrwawi, a nie dobijanie go było wygodniejsze. Niestety to właśnie ta decyzja była kluczem do jego upadku. W końcu to miało być zwykłe zlecenie, wykonać cel, zabić resztę grupy, zarobić więcej kredytów, zwyczajnie tak jak zawsze. Zadanie też było proste, mieli zrobić napad na krążownik i wykraść z magazynu dokumenty, nie powiedzieli, co zawierają owe dokumenty, ale Gronhuga to i tak nie interesowało. Plan przechodził gładko, lecz on był pod impresją zdziwienia, że sam napad nie dawał tak dużego oporu, mimo wszystko był to niszczyciel gwiazd. Zaczynały go nachodzić myśli, że coś tu nie gra, i, że jest zbyt łatwo, ale po chwili stwierdził, że nawet i to dobrze. Niedługo później w trakcie przeszukiwań Gronhug i jego grupa odnaleźli magazyn oraz zaczęli szukać dokumentów. Ku ich nieszczęściu poszukiwania się przedłużały, a dokumentów brak, to zirytowało go tak bardzo, już w tej chwili miał ochotę zabić resztę grupy, dla czystego wyładowania emocji. Powiedział do swojej grupy, że to ''strata czasu'' i ruszył w stronę wyjścia. Koledzy zatrzymali go i powiedzieli, że ma przeszukać jeszcze raz magazyn, gdy oni będą szukać z drugiej strony statku. Nie ufał im, ale zgodził się, nie miał ochoty być na tym niszczycielu, ani chwili dłużej. Po kilku kolejnych, długich minutach, dalej bez żadnych efektów, był na tyle zirytowany oraz wściekły, że zaczął przewracać półki magazynu i je niszczyć. Nagle wszystkie światła zgasły, a ten zaczął wołać do swojej grupy, żeby się tym zajęli. Wtedy pokój rozbłysnął, ale tym razem czerwonym kolorem, a z głośników dobiegł alarm: ''Przeciążenie reaktora, Proszę udać się do strefy ewakuacji''. Gronhug zamarł, spanikowany zaczął uciekać, lecz wszystkie drzwi prowadzące do wyjścia były już zamknięte. Wtedy usłyszał dziwnie znajomy głos '' Zabawne, że umierasz od miecza obusiecznego. Zgaduje, że nawet mnie nie pamiętasz! Frachtowiec, może to ci odświeży pamięć. Zdradziłeś całą grupę i zostawiłeś mnie na pewną śmierć wykrwawiającego się, ale przeżyłem i specjalnie zaplanowałem ten napad, żeby cię zwabić. Ale to przecież ryzyko zawodowe, prawda Gronhug?". Gronhug był tak spanikowany, że nie mógł się przez chwilę ruszyć, słyszał już odliczanie do autodestrukcji. Kopał w drzwi i spróbował wszystkiego, żeby się wydostać, jednak było już za późno, usłyszał głośny trzask i nagle... wszystko ucichło, nastała absolutna ciemność. Obudził się, bolało go całe ciało, leżał na łóżku operacyjnym, nie mógł się ruszyć. Ledwo potrafił przetworzyć co się wokół niego dzieje, a już tym bardziej, dlaczego nie może się ruszyć, dotarło do niego, że jest na sali operacyjnej, ale nie miał sił, ani możliwości przyjrzenia się lekarzom, nie mógł nawet z siebie wydać żadnego dźwięku. Stracił przytomność, tym razem przebudził się, ale nadal nie mógł niczym ruszać, był ogłuszony, otępiały, tym razem świadomość wróciła szybciej, mógł ruszać oczyma, ale wcale nie była to pogodna wizja, zaledwie skrawkiem swojego wzroku złapał odbicie własnego ciała, a raczej tego, co było jego ciałem, skóra cała poparzona, jego całe ciało było zamknięte w dziwnym metalowym szkielecie w tym momencie otwartym, tak, iż mógł dojrzeć każdy detal. Zobaczył jak teraz zamiast żywych istot, które wcześniej czuł, jest operowany przez droidy, które powoli zamykały jego ciało w różnych cybernetycznych częściach. Podłamało go to, uczucie zdruzgotania, tragedii i bezradności, a tym bardziej braku wiedzy, na temat własnego stanu, napawało go specyficznym rodzajem lęku, w dodatku jego wspomnienia robiły się szarawe, nadal pamiętał, ale jego JA odpływało coraz dalej. Próbował krzyczeć, błagać o pomoc, ale nic nie wydostawało się z jego strun głosowych. Poczuł ból w środku swojego gardła inny ból, palący, ból zniszczenia, a następnie kolejny, jeszcze większy tym razem na całej jego spalonej skórze. Ból był tak mocny, iż ponownie zasłabł. Następnym razem przebudził się w kompletnie innym miejscu, całkowite pustkowie. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że w końcu ma kontrole nad swoim ciałem, próbował wstać, lecz nieskutecznie, jego twarz powędrowała błyskawicznie ku piaskowi. Jednak zdał sobie sprawę, że nie czuł już swojego ciała ani bólu, który mu wcześniej towarzyszył, a raczej czuł, ale było to dalekie, odległe uczucie, zniszczone tkanki się jeszcze nie zregenerowały, a tym samym ciało zaczęło się wygłuszać. W całej tej rozpaczy docierało do niego, że traci wspomnienia, nie pamiętał już, skąd jest, czuł tylko silne uczucie pustki, wiedział, że miał jakiś cel, że był kimś, ale pamiętał tylko imię, które wyrył na piasku GRONHUG. Rozejrzał się i zobaczył pobliskie jezioro. Doczołgał się do niego i spojrzał na swoje ciało. Głowa i tułów była zamknięta w częściach droida, których nawet nie mógł rozpoznać, kończyny zamknięte w kompletnie innych częściach. Panika dobierała się do niego coraz bardziej, próbował zdjąć swój nowy hełm, w którym był zamknięty, nie dawał rady, po chwili usłyszał kliknięcie, przypadkiem uderzył guzik i cała jego zbroja otworzyła się, szybko rzucił się ku tafli wody i ujrzał w odbiciu wody swój nowy wizerunek, wpierw spojrzał na swoją twarz, brakowało jej większości skóry, nie miał warg, brwi, nosa, jego cała skóra była mocno poparzona. Głowa otoczona w dziwnym mechanizmie, jeden, który był na stałe przytwierdzony do okolic jego szczęki i pomagał mu nią ruszać. Drugi wokół górnej części czaszki, której zastosowania sam nie mógł wytłumaczyć. Wokół szyi kolejny mechanizm, który, mu bardziej przypominał obrożę, niż coś, co ma mu pomagać. Rogi, które wcześniej miał na czole kompletnie zniknęły. Przerażony i straumatyzowany swoim aktualnym stanem spojrzał z przerażeniem i cierpieniem na całe swoje ciało. Zobaczył to samo, co widział jeszcze w trakcie operacji, urywki wspomnień nawiedziły go w tym momencie. Nie mógł znieść swojego wyglądu i zamknął się w swoim pancerzu. Usiadł na ziemi i zaczął płakać, a raczej próbował, gdyż nawet łez nie mógł już z siebie wydusić.. Próbował sobie przypomnieć, co się stało, ale dalej nic nie pamiętał, nic, oprócz swojej operacji. Próbował wstać, tym razem pomyślnie. Ponownie się rozejrzał się i zobaczył pobliskie miasto, w którego kierunku postanowił się udać. Ledwo się poruszał, gdy dotarł do miasta i spróbował porozmawiać z pierwszą napotkaną osobą, chciał poczuć, że nadal żyje. ''Pytanie: czy może wiesz co to za planeta?''. To jedyne co usłyszał wewnątrz własnej zbroi, to właśnie wtedy dotarło do niego, czym jest, dziwne urządzenie wokół szyi, jego struny głosowe były tak zniszczone, że zostały w większości zastąpione urządzeniem, które przetwarza jego myśli w prosty układ komunikacyjny droida, to sprawia, że nawet skomplikowane myśli są przekładane na prostszy zrozumiały przez mały komputer w jego głowie zdania. Ten przechodzień odpowiedział mu: ''Zabawne, droid mnie się pyta gdzie jest, przysięgam ta technologia coraz bardziej zacofana. To jest Lothal na miłość, a teraz zejdź mi z oczu nie mam czasu gawędzić z droidem tak głupim, że nawet nie wie gdzie jest." Gronhug chciał mu wszystko wytłumaczyć, ale nie miał odwagi pokazać mu nawet własnego ciała. Czuł się obrzydzony swoim stanem i zaczął wędrować bez celu po mieście. Przez jakiś czas Gronhug dalej się błąkał po mieście. Niektórzy zaczęli go nazywać rupieć, walał się pod nogami, nikt nie widział, żeby się ładował, żeby jadł, w tym depresyjnym stanie trwał dłuższy czas, aż do pewnego momentu, to bardzo konkretnego słonecznego dnia, kiedy Gronhug jak zwykle przesiadywał pod kantyną i debatował z własnymi myślami, nad swoją przeszłością, nad tym, czego nie pamięta, to właśnie wtedy obok niego przeleciał pocisk blastera. Pokierował swoją głowę w stronę wystrzału i zauważył napad na sklep. Nagle poczuł silne wewnętrzne wołanie, chciał pomóc, jakby obudziło się w nim coś, czego dawno nie czuł, pewien cel, jakaś szansa, coś wyjątkowego, coś, co dałoby mu człowieczeństwo, te emocje były dla niego dziwnie nieznajome. Zaledwie chwilę później, szczęściem udało mu się rozbroić napastników, a nie wymagało to nawet robienia im krzywdy. Po zapobiegnięciu napadu Gronhug odzyskał część siebie, odzyskał motywację i rozpoczął poszukiwania, po pierwsze, dowiedział się, że jest silniejszy, niż mu się wydawało, pancerz nie był tak łatwo penetrowany przez blastery, a on sam mógł pomóc innym, ale do tego wiedział, że w jakiś sposób musi pomóc sobie, postanowił, że odnajdzie swoje stare życie, ale ślady zaniknęły, jakby on sam nigdy nie istniał, tak więc błąkał się po galaktyce, próbując znaleźć skrawki swojej przeszłości, i przede wszystkim próbował sobie przypomnieć, kim był. Ale przede wszystkim wiedział, że chce w jakiś sposób pomagać innym, chronić ich i odzyskać swoje należyte miejsce wśród istot humanoidalnych, w głębi duszy wiedział, że nadal jest jedną z nich, tylko musi to udowodnić.
Statystyki: autor: Roz — 10 maja 2026, 22:23
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Zgadzam się z resztą, o ile jak czytałem, to formatowanie mi aż tak nie przeszkadzało, to fakt, że można by je było poprawić. Osobiście wole też format opisywania wydarzeń z aktualnego zdarzenia i z dialogami, bo wtedy mam wrażenie, że można w praktyce lepiej zobaczyć zarysowaną postać, ale zastosowanego stylu nawet nie można nazwać błędem czy minusem, taka po prostu moja preferencja.
Ogółem podoba mi się to jak opisałeś postać, na pewno wyjdzie z tego ciekawa dynamika w grze. Poza tym fajnie jest zobaczyć, że masz już jakieś doświadczenie w RP + twoją aktywność na discordzie, czy to w przypadku pytania się o coś, czy żeby odpowiedzieć na komentarze z forum.
Ode mnie ofc pozytyw
Statystyki: autor: Bren — 01 lip 2025, 19:43
]]>
Podsumowując, jestem ciekawy jak Ci pójdzie na wprowadzeniu.
Statystyki: autor: Lethari — 01 lip 2025, 14:54
]]>
Podoba mi się twoja postać i łatwo było mi ją polubić na podstawie tego opisu. Fakt, że jest artystką z pewnością daje duży potencjał do RP - choć nie jest to proste
Sam tekst rzeczywiście trochę jakby "suchy" i czytając go miałem wrażenie jakby to bylo CV niemal. Brakuje mi zaznajomienia z tą postacią w różnych sytuacjach jednak nie jest to też wymagane w podaniu. Stylistycznie ukłuło mnie kilka powtórzeń i brak podziału tekstu, ale nie jest to nic co zniechęciłoby mnie do zobaczenia twojej rozgrywki.
Oddaję więc głos pozytywny
Statystyki: autor: Farren Stormseeker — 30 cze 2025, 13:33
]]>
Statystyki: autor: Sara Varosh — 30 cze 2025, 11:27
]]>